ISTORIJAT BEČMENA
U istorijskoj publikaciji Dušana Popovića „Srbi u Vojvodini" pominje se da je današnje područje Bečmena 1339. godine bilo mađarska pustara, što je i moguće s obzirom na naselje Kerek koje nosi ime mađarskog porekla. Ostali podaci, prema istoj publikaciji, stoje ovako:
1727. godine ovaj zemljišni kompleks ponovo je bio pustara. 1753. godine zvao se „Bogićev zbeg". 1756. imao je 40, 1766 . 63, 1774. 46, a 1791. 35 domova sa 150 stanovnika. Od 1791. do 1810. stanovništvo se povećalo za 15 porodica, od kojih su sedam bile iz Like, dve iz Srbije, a ostale iz okolnih mesta.
Kolonizacija u Bečmenu, prema predanju, otpočela je 1867. godine, kada je u Bečmen došao iz Banata prvi Nemac, Karl Sorg, po zanimanju zidar. Zanati su u ovo vreme bili toliko potrebni tadašnjim paorima i graničarima (koji se time nisu bavili), tako da je zbog toga zidaru Karlu Sorgu - Maorinu dato jutro zemlje da napravi odžak nad ognjištem. Još se pominje da su Srbi bili opterećeni zemljom (posedovali veće površine zemlje) i službom na čardacima, pa su tako najbolje zemlje prešle Švabama u ruke, jer su ih ove marljivo obrađivale.
Iz 1911. godine sačuvan je zapisnik o odcepljenju sela Bečmena od Surčina. Iste godine ustanovljene su nagrade za ubijanje vrana u šumi Draži. 1912. godine obrazovana je nova opština u Bečmenu. 1913. godine Bečmen izveštava da nema motornih vozila. 1914. godine u Bečmenu lohađa školu 22 dece: 6 ženskih i 16 muških.
Odmah posle mobilizacije, 1914. mađarska vojska uhvatila je u Bečmenu i internirala sedam lica.
6 septembra srpska vojska je ušla u Srem .
7 septembra vodila se ispred Bečmena jaka bitka čktav dan. Ona se nastavila i 8 septembra. Kad su Austrijanci i Mađari popustili u selo je ušao Sedmi srpski puk. Narod je sa puno ljubavi pozdravio srpsku vojsku. Što je bilo Nemaca u selu, ti su većim delom izbegli.
13 septembra srpska vojska napustila je Bečmen. Ubrzo su u selo došli Mađari. Oni su opkolili celo selo i sve Srbe starije od 14 godina isterali iz kuća i odveli iza nemačke crkve, pred kuću Jakoba Sorga (broj kuće 25). Tu su vršili ispitivanja da bi doznali šta je koji Srbin radio za vreme kratkotrajnog boravka srpskih jedinica. I tako budu uhvaćeni Đorđe Sremčević, star 40 godina, ratar, vlasnik 16 jutara zemlje, otac dvoje dece i Pera Dobren, star 25 godina, nadničar. Obojicu su odveli odmah preko puta u blizinu kovača Hajnriha Šnola, gde su ih obesili o podeblju granu jednog starog duda u prisutnosti celog naroda. 25 septembra uhvatili su još jedan broj meštana, između kojih: Dušana Antonijevića, nadničara, starog 43 godine, neoženjenog; Petra Jovanovića (sin Ljube Jovanovića), starog 17 godina; Ranka Radišića, starog 41 godinu, vlasnika 15 jutara zemlje, oca četvoro dece; jednog Rumuna, koji je ovamo došao iz Erdelja, kao nadničar. Sve ove oterali su u Petrovaradin na sud. Tamo su ostali do 2 oktobra, a onda su vraćeni u Bečmen gde je zasedao preki sud. Tu su na smrt osuđeni Dušan Antonijević i Ranko Radišić. Streljali su ih pod srpskim grobljem.
Novak Nikolić, ratar, vlasnik 10 jutara zemlje, star 60 godina, imao je na svom tavanu jednu staru zarđalu sablju o kojoj uopšte nije vodio brigu. Mađarska vojska pronašla je tu sablju, pa su zbog toga Novaka odmah odveli u Petrovaradin na sud. Tamo je ostao do oktobra meseca. Kad su ga na sudu pitali, šta je, on je odgovorio: „Srbin sam"! - „Ta nisi li valjda Srbin?" - zapitao ga je jedan sudija. „Ta srbin sam, Boga mi, gospodo, uvek sam to bio a kako ne bih bio i sada"! - uzvratio je sasvim slobodno Novak. Čim je to izrekao, vojnici su ga, na dati mig, izveli napolje iz sudnice i ubili bajonetima na vratima kazamata.
10 oktobra u Bečmen su došli štrajkori.
Pokupili su sve muškarce iznad 14 godina i odveli ih pred opštinsku kuću. Tu su svima naredili da skinu čakšire i gaće. U blagajničkoj kanczlariji na sredini sobe bio je postavljen dugačak i širok sto. Sad su šest vojnika zgrabila jednog po jednog od dovedenih i polagali ih potrbuške na sto. Četiri vojnika su stajala sa strane i držala u rukama prutove, debele kao palac, pune čvorova od odsečenih grančica. Svi su oni sad odmeravali udarce do mile volje. Bilo je nesretnika koji su dobili po 100 do 150 udaraca. Svi su bili crveni, modri, crni, ranjavi, sa oderanom kožom po telu. Na ovako bestijalan način tučeno je njih 37.
11 oktobra oterali su veliki broj muškaraca, preko Batajnice, u internaciju u Varaždin i okolinu, a nakon 14 dana interniran je i veliki broj žena, pa i dece. Kuće su skoro opustele, ostajući takoreći bez žive duše.
Prema podacima iz fonda „Kotarske oblasti Zemuna" 1915. godine škola u Bečmenu nije radila. Učitelj je bio plaćen 50 kruna. - 1916. godine nadnice u Bečmenu kretale su se: za košenje sena - 10 kruna, za žetvu - 18 kruna, za ogrtanje kukuruza - 8 i za rad u vinogradu - 28 kruna.
1916. godine pušteno je nešto Srba iz internacije, pa su se iste godine i vratili kućama.
Po grđi Dušana J Popovića
Bečmen — Zabeležen je 1403. Kasnije , 1727 . zabeležen je kao pustara. 1753. zvao se „Bogićev zbeg". 1756. imao je 40, 1766. 63, 1774. 46, a 1791. 35 domova sa 150 duša. 1810. imao je 27 domova, a 1808. 237 duša. Od 1774. do 1791. opalo je stanovništvo za 13 porodica, od kojih su neke prebegle u Srbiju. Od 1791. do 1810. pojačalo se, stanovništvo za 15 porodica, od kojih je sedam bilo iz Like, dve iz Srbije, a ostalo iz okolnih mesta.
Potesi: Velike međe, Oračko polje, Grabovi, Grabovac, Bečmenski ključ.
Vrh strane
