Oš “Stevan Sremac”, Dobanovci
Oš "Stevan Sremac"
Maršala Tita 6
Dobanovci
tel. 011 / 8465 - 499
* Izveštaj takmičenja za 2005/2006. godinu *
Monografija škole
Malo je sela u Srbiji u kojima škola postoji duže od 250 godina. Škola u Dobanovcima, 2005. godine obeležila 270 godina od osnivanja.
Ideja o štampanju monografije škole rođena je 1979. todine uoči 250 -togodišnjice rada. Tim povodom arhivski stručnjak Sreta Pecinjački predao je školi original rukopis letopisa škole u Dobanovcima do koga je došao svojim naučnim istraživanjima. Najviše materijala našao je u arhivu Srpske akademije nauka i umetnosti u Beogradu, Sremskim Karlovcima, u Državnom arhivu Hrvatske i u Bečkom Ratnom arhivu. Za istorijat škole korišćeni su i podaci koji se nalaze u arhivu Beograda i arhivski podaci koji postoje u školi.
Naselje Dobanovci
Naselje Dobanovci se nalazi u jugoistočnom Sremu, dvadesetak kilometara zapadno od Zemuna. Relljef atara Dobanovci je blago zatalasana nizija, ustvari lesna terasa. Atar sela se graniči sa atarom Zemuna, Ugrinovaca, Deča, Petrovčića i Surčina. Pored naselja prolazi železnička pruga Batajnica - Bolljevci i auto put Beograd - Zagreb. U blizini su aerodrom Beograd i lovište Zabran. Na teritoriji Dobanovaca su preduzeća: IMT; ČELIK; PLANUM; CENTROPROM; PEPSI; METALSERVIS; PKB BUDUĆNOST; U mestu postoje i rade fudbalski klub „Budućnost", KUD „Budućnost" i KUD „Šafarik".
Dobanovci se prvi put pominju 1404. godine i ako je verovatno da su postojali i ranije. Brojni nalazi ukazuju daje na ovom prostoru postojalo naselje i u bronzano i u rimsko doba (rimske opeke, novac...). Najstariji pisani podaci potiču iz šesnaestog veka, kada su zbog poreza popisana domaćinstva (1546. godine 50 domaćinstava, a 1566. godine 43 domaćinstva). Iz opisa se može videti da su stanovnici bili Srbi čiji je sveštenik bio pop Ostoja. U ovo vreme Dobanovci su pod turskom vlašću.
Kada je Austrija 1716. godine zauzela istočni Srem, razrezala je na zatečena naselja svoj porez. U tu svrhuje 1717. godine izvršen je popis iz koga se vidi da u Dobanovcima ima 20 domaćinstava, 1732. godine 30 domaćinstava, 1751. godine 100 lomaćinstava, 1781. godine 180 domaćinstava (četiri sveštenika) a 1895. doseljavanjem porodica iz Srbije, Like, Banije i Korduna povećava se broj na 356 domaćinstava. Doseljavanjem nemačkog i slovačkog življa do 1905. godine broj domaćinstava je bilo 600, od toga 380 srpskih i 220 drugih. (Stanovnici sela su se uglavnom bavili zemljoradnjom i stočarstvom. Prilikom inkorporacije sela u Granicu 1766. godine zapisanoje da u selu ima 5 zanatlija i dva trgovca, a 1905, godine Srbi čine 43% zanatlija i 62% trgovaca.) 1918. godine u selu ima oko 3000 stanovnika, 1948. godine 3800, 1961. godine oko 5000, 1991. godine 7960, a 2001. godine 8326 stanovnika.
Iz činjenice da se u popisu 1546. godine pominje pop Ostoja, može se zaključiti da su Dobanovci tada već imali svoju pravoslavnu bogomolju. Nova crkva posvećena Svetom Nikoli bilaje sagrađena 1732. godine. Crkva je imala bogoslužbene knjige i hramovni inventar i uopšte crkvenu administraciju što je dokaz da se u selu u to vreme negovala pismenost, da je postojala i potreba i mogućnost za otvaranje seoske škole za vreme mitropolita Vićentija Jovanovića, tim pre što je crkva imala i knjige koje su mogle da posluže kao udžbenici, dok su sveštenici mogli biti i učitelji.
Najverovatnijom godinom osnivanja škole, pri crkvi smatra se 1735. godina. Prvi stvaran podatak o školi, čija je zgrada sagrađena u prostoru crkvenog dvorišta datira iz 1753. godine kad je u selu zabeleženo 19 učenika, a čiji je magister bio Jevrem Bogdanović. 1760. godine u selu je osnovana nova škola što znači izgrađena školska zgrada. Kako su Dobanovci oko 1770. godine bili graničarsko selo škola je u potpunosti bila veroispovedna i o njoj je brinula isključivo crkva.
Kao veće nasellje Dobanovci su 1775/1776. godine dobili četno-trivijalnu školu nemačkim nastavnim jezikom ali su školu pohađala isključivo srpska deca a nastava se održavala na srpskom jeziku. Dužpost školskih upravnika i nadzoratelja su vršili oficiri ili podoficiri. 1802. godine škola je imala 30 đaka. U to vreme učitelj je bio Lazar Bojić pop Vasililijev sin. 1830. godine postojeća škola je adaptirana. Škola je tada imala veliku učionicu, mali učiteljski stan i bila je za svoje vreme jedna od boljih školskih zgrada i jedna od najstarijih u ovom delu Srema. 1868. godine, ostala je bez učitelja pa je u Somborskom školskom listu za njega raspisan konkurs. Iz te objave saznajemo da se učiteljska plata sastojala od 160 forinti u gotovu. 500 oka žita, 500 oka kukuruza u klipu — 6 forinti pisarine, 6 hvati ogrevnog drveta, kao i besplatnog školskog stana. Za učitelja je primljen Petar Mutavdžić. Broj đaka u školi se kretao od 70 (1840/1841. godine), do 134 (1871/1872. godine.).
Od 1871. godine škola, koja je bila u Granici pod isključivom jurizdikcijom četa i pukova, a od crkve zavisila u pogledu finansiranja na osnovu propisa postaje državna, komunalna, četvororazredna. Novi nastavni program za graničarska učiliišta čine sledeći predmeti: veronauka sa moralnim poukama, maternji jezik, zemljopis, istorija, poznavanje prirode i prirodnih pojava, računanje, geometrija, pevanje, gimnastika, poljoprivredne nauke za dečake (povrtarstvo i voćarstvo, pčelarstvo) i ručni rad za devojčice (šivenje, pletenje i vezenje) kao i praktične pouke iz povrtarstva (sejanje, plevenje i kopanje).
1825. godine škola je postala četvororazredna, sve do 1918. godine imala je četiri učitelja. Prva učiteljica je postavljena 1880. godine. Bila je to Ana Dević, rodom iz Banata. Školske 1896/1897. godine bili su sledeći učitelji: učitelj i školski upravitelj Danilo Glamočlija, Jelka Đorđević i Benjamin Kamenar, a 1904/1905. godine Živan Belić, Persida Šešević i Marija Starčević.
1887/1888. godine pristupilo se gradnji nove školske zgrade na placu na kome se nalaze i današnji školski objekti.
Iz raspoloživih podataka vidno je da su u periodu između prvog i drugog svetskog rata direktori škole bili Stevan Leopšanović i Branko Noženić, a u toku drugog svetskog rata Jelica Hutalaraević.
Po završetku drugog svetskog rata škola je jsdno vreme radila kao niža gimnazija, a kasnije kao osmoletka.
Direktori škole u periodu od 1945. do 1960. godine bili su: Slavko Dakić, Milan Jovičić, Kosta Martinović i Nikola B. Nikolić.
Rad škole se odvijao u skučenom prostoru zgrade izgrađene 1890. godine, nedovoljnom za broj učenika koji se već kretao od 900-1300.
Školske 1964/1965. godine, izgrađenaje nova školska zgrada sa devet učionica. U to vreme direktor škole je bio Milutin Velimirović.
Početkom osamdesetih godina sagrađena je zgrada školske trpezarije moderno opremljena. Ne dugo posle toga kolektiv škole, na čelu sa direktorom Zoćević Momirom suočio se sa problemom nedostatka radnog prostora. Školska zgrada iz 1890. godine morala je da bude srušena jer je usled dotrajalosti materijala po-stala opasna za rad. Zahvaljujući dobroj organizaciji rada i entuzijazmu škola je uspešno radila i u navedenim uslovima.
Odmah su počele pripreme za podizanje nove školske zgrade. 1988. godine, zahvaljujući angažovanju školskih organa, a posebno zalaganju i trudu tadašnjeg direktora Šojić Petra pripreme su finalizovane i počela je izgradnja objekta škole sa deset učionica. Početkom devedesetih godina objekat nove školske zgrade povezan pasarelom sa objektom izgrađenim 1964. godine, je završen. U objektu se nalazi i nova kotlarnica, dovoljnog kapaciteta da zagreva sve prostorije izgrađenog projekta.
Pre 1999. godine započeto je uređenje sportskih terena za fudbal, košarku i odbojku. Kolektiv škole pod vođstvom direktora Deheljan Ranka imao je u toj akciji veliku podršku društvene sredine. Akcija je, kao i akcije ozelenjavanja prostora školskog dvorišta nastavljena i finalizovana 2000. godine.
U školskoj 2003/2004. godini u školi je upisano 800 učenika, raspoređenih u 30 odeljenja.
Pedagoški rukovodilac, odnosno direktor škole je Venera Ristić.
U skromnim materijalnim uslovima, poboljšanim opremanjem kabineta za informatiku, uređenjem i obogaćenjem biblioteke, nabavkom didaktičkih sredstava i zalaganjem zaposlenih, kolektiv škole postiže zapažene rezultate u raznim takmičenjima, tako da je na opštem takmičenju škola Zemuna iz oblasti nauke i tehnike školske 2002/2003. u takmičenju sa 21 školom postigla zavidne rezultate osvojivši deveto mesto.
Direktor škole Vepera Ristić je inicirala kratkoročne akiije koje bi trebalo da budu realizovane uz podršku Gradskog sekretarijata za obrazovanje, društvene sredine, roditelja i kolektiva škole:
• Adaptacija trpezarije u fiskulturnu salu;
• Izrada ograde oko školskog dvorišta;
• Uređenje fasade na školskim objektima;
• Izgradnja letnjih učionica;
• Opremanje specijalizovanih učionica;
U okviru akcije Gradske vlade škola je podnela zahtev za zamenu starog nameštaja novim, kako bi nakon nekoliko decenija konačno bila opremljena novim nameštajem.
Dugoročnim planom prestoji program za finalizovanje priprema za izgradnju fiskulturne sale kao jedne od faza u okviru postojećeg projekta. Uvereni smo da će realizacija planova uspeti imajući u vodu neophodne potrebe za rad i funkcioiisanje ove značajne prosvetne institucije.
Vrh strane
