ISTORIJAT SELA JAKOVA
Jakovo je poniklo i razvilo se od velikih spahiluka na prostoru imanja manastira Feneka a razvijeno je kao periferni deo manastirskog prnjavora. To će se pokazati u uvodima nekih imena i potesa. Celo ovo područje oko raskršća puteva na Racinom vinogradu arheološki je interesantno što se vidi iz nekoliko stranica izveštaja Narodnog muzeja u Zemunu .
„Kod sela Jakova u Sremu otkriveno je ilirsko naselje staro oko 2.500 godina. Među mnogobrojnim ostacima oruđa i oružja pronađena je i pancir - košulja".
Na poljoprivrednom dobru ,,Sava", kod sela Jakova, nedaleko od Ostružnice, na zemljištu od dva hektara koje se pruža pored Save otkriveni su ostaci nekadašnjeg Halštatskog naselja, starog oko 2.500 godina.
Od svih arheoloških nalazišta te faze velike seobe u Sremu najveći broj se može pripisati Istočnim Gotima Gepidima (možda i Herulima). Naročito treba istaći germansku nekropolju (groblje) na lokalitetu Kormadin u ataru sela Jakova.
Osim arheoloških ispitivanja oko sela Jakova i Kamendina zabeleženo je još nekoliko naselja i to: naselje Mikala iz 1329; godine, zatim 1714. goding Kumša, sa istim potesom i prezimenom Kumšanin, a 1715. Tvrdenjava - šuma i potes Jakovo - Surčin - Bečmen i prezime Tvrdenjevac u Surčinu.
Naselja u Sremu, sve dok je moglo tursko oko dopreti, nisu građena nad zemljom, nego u zemunici ispod zemlje. Samo se povijao krov iznad zemlje nad samim ognjištem. Te kolibe su se više raspoznavale po dimu nad krovom i po đermu uprtom u plavi prostor neba. Prva naselja beleže se 1773. godine, a naseljavanje je trajalo preko 80 do 100 godina. To su vremena kada se bacalo na točak, ubijalo, čerečilo, seklo mačem i mučilo. Jakovo - Surčin - Dobanovci bila su naselja i za vreme Turaka.
U 17 veku plaćali su porez mađarskoj gospodi i Turcima. Mnogi su padali u ropstvo Austrije, pa su ih njihove porodice otkupljivale kao robu za jedno dobro užireno svinjče.
1661. godine arhiepiskopi su bili posrednici između naroda i vladara, pa su zbog toga po nekom zakonu dobijali imanja svih onih koji nisu imali naslednika. A nije se svaki put sretno vraćalo sa evropskih ratišta. To je bilo doba velike pokornosti koja je dovodila često do pobuna i sagledavanja licemerstva u religiji. 1696. godine. Ratni savet u Beču doneo je odluku da se svi Srbi na vojnoj granici izjašnjavaju za vojnu, a ne paorsku upravu, radi očito velikih privilegija.
Nastupio je zatim jedan dugi period sukoba nacija na ovom području, što se može videti iz dva kratka citata o sukobu i dužnostima na Kordonu za graničare (Tanasije Ilić: 1749 - 1881. godine, izdanje Narodnog muzeja u Zemunu i Istorijskog arhiva u Beogradu).
Granica je pružala bolje uslove. Kod Srba se praznovalo skoro 170 dana 1770. godine. Granica je obavezivala na stalne dužnosti i straže.
Dug je bio proces od vremena kad su pravljene kuće u zemlji dok se nije zid podizao na površinu zemlje, pa do ušoravanja kuća, kao kada se graničari postroje. To je počelo kao vrhunac obećavanih privilegija i ušoravalo se od 1774. do 1800. godine na ovom području. Dugo se koračalo od vremena borenja za merov žita do prvog seljaka, takozvanog celog paora sa 50 jutara zemlje.
Jakovo je izmeću 1791. i 1808. godine imalo skelu za područje Srbija - Srem, prenetu iz Zemuna usled kuge. Čuveni trgovci toga vremena (Zemunci) tu su preterivali stoku i u ataru prema Savi imali torove za smeštaj. Tada su kažnjenici vukli brodove uz vodu na Savi, kao na Volgi, i tu obično po prvi put posrtali savladani umorom i izdanom snagom. Sve je govorilo o uslovima neprekidnih pobuna.
Jakovci su pretežno poreklom iz Srbije, prešli sa Arsenijem Šakabendom. Vojne vlasti su kupile ovaj kraj od grofa Šerborna, pa su ih naseljavali odanim vojnicima iz gornjih krajeva i onima iz Srbije koji su tražili spas od Ćesara. Samo 1776 - 1785. godine zabeleženo je 367 porodica sa 3.192 duša. Granica je trajala preko 90 godina, a područje Jakova bila je njena kritična obala sa gustim redom čardaka. Uglednim ljudima je ovde Marija Terezija uručivala svoje darove i stari graničari su nosili njene krstove kao odličja. Privilegija je bila velika za graničara. Seljaka su mogli da pljačkaju, a od vlastele su mogli da kupe dovoljno zemlje za svega svoje četiri plate. Zbog toga je i posle granice za ovaj kraj ostala zemlja i druge privilegije kao što je frajština (besplatno drvo iz šume).
Sela su ovde gusto naseljena, jer se privilegija ukidala čim se potpadalo pod plemstvo. Graničarski posed zvao se - len. Obrađivan je tako što se polovina muških glava davala na čardak prema Turskoj, a druga polovina išla je u brazdu ceo 18 vek. Pradedovi su dete čim se rodi odmah morali da zavedu u pukovske knjige. Ovde je još od 1699. godine majka neprekidno čekala sinove da se vrate iz regimente, ali oni se nisu uvek vraćali. Tako je bilo neprestano. One pitaju, a povratnici se stide ili ne kažu istinu koja ih goni do nejasnih tuđih frontova, na kojima se samo životom mogla platiti privilegija granice. Obično se to saopštavalo u jesen na manastirskim slavama, uz piće. Tome se dodavalo onda i opisivanje kako se u jurišu i bežanju ginulo.
1738. godine tukli su se za turske gradove i careve interese.
1739. godine leševima su punili Laudanov šanac.
1741. godine Posavci su iz donjeg Srema pobegli i ostavili front.
1744. godine tukli su se pod vođstvom Vuka Isakoviča u Bavarskoj.
1745. godine potukli su Pruse ovi isti Sremci na Ogendorskoj visiji.
1747. godine opsedali su Đenovu.
Potesi: Vinogradi, Preko Prekaje, Grabovac, Jelenjača, Ključ, Sikira, Marine međe, Med močila, Krivaja, Međe, Krajnja greda, Dugaja, Srednja greda, Kusac, Crnjacka, Krasača, Oračko polje, Kumša, Manastir Fenek - Prnjavor, Jakovački ključ, Fenečka bara, Krak, Tvrdenjava.
Po građi Dušana J Popovića
Jakovo — Zabeleženo je 1404. Zabeleženo je kao naseqeno 1715. 1734 . bilo je neznatno naselje; imalo je 23 doma. 1736 zabeleženo je 24 porodične starešine sa pet oženjenih i četiri neoženjena brata, i jednom udovicom sa posedom. 1756 . imalo je 40 domova. U vremenu od 1756. do 1766. sa domovima se više nego udvostručilo. 1766. imalo je 84 doma, a 1774. 92 doma. Od 1774. do 1791. stanovništvo u Jakovu oslabilo je sa 19 porodica: neke su izumrle, u vreme rata sa Turcima, a neke su prešle u Srbiju. 1791. imalo je Jakovo samo 75 domova sa 435 duša. Od 1791. do 1810. stanovništvo se pojačalo sa četiri porodice iz Srbije i sa sedam iz zapadnih krajeva. 1810. imalo je 95 domova, a 1808. 575 duša.
Potesi: Vinogradi, Preko Prekaje, Grabovac, Jelenjača, Ključ, Sikira, Marine međe, Međ močila, Krivaja, Međe, Krajnja greda, Dugaja, Srednja greda, Kucac, Crnjacka, Krasiće, Oračko polje, Kumša, Manastir Fenek Prnjavor, Jakovački ključ, Fenečka bara, Krak, Tvrdenjava.
Vrh strane
