UGRINOVCI
ISTORIJAT
Prvi put Ugritaovci su zabeleženi 1702. godine kao zaseok a 1713. godine naselje. Ipak, pored svih zapisa ranijih i kasnijih autora postoji i usmeno narodno predanje o nastanku sela. Priča se naime da je postojao vlastelin, koji se zvao Ugrin i koji je posedovao zamak na dobru kojim je upravljao. To datira negde 1702. godine, a mesto na kome se nalazio zamak sa odbranbenom kulom, narod i danas naziva »Šančine«. Zamak sa kulom je bio građen po srednjovekovnim fortifikacionim planovima, te je oko kule bilo dubokih kanala sa vodom, tako da i danas postoje razvaline kule, i tragovi kanala koji su opasivali zamak. Ono je po tome vlastelinu Ugrinu dobilo ime Ugrinovci. Postoje i druge verzije o nastanku imena sela, ali su vrlo nepouzdane, najverodostojnija je ova prva, te je kao takvu treba prihvatiti.
Već u 1756. godini, vizitator karlovačke eparhije pominje u jednom svom izveštaju da u Ugrinovcima postoji drvena crkvica Sv. Georgija, dok se već 1788. godine prema Mati Kosovcu pominje građena crkva na mestu «na kome se nalazi i danas. Kosovac je dao opis ikonostasa u samoj crkvi, ali ipak se smatra da je crkva morala biti gotova još 1783. godine, jer postoje podaci koji govore o već formiranoj crkvenoj opštini, koja je iste godine zaključila ugovor sa Aksentijem Markovićem za izradu rezbarija na ikonostasu, a 1787. godine. Mihajlo Radosavljević daje konačnu verziju ikonostasa, dok su 1788. godine, svi radovi na unutrašnjim dekoracijama u crkvi vebili u završnoj fazi. O tom postoje zapisi šematizma pravoslavne crkve u biblioteci srpske patrijaršije u Beogradu na strani 277.
Po ondašnjem običaju svih gradova i sela, gde je bila crkva tu je nicala i škola. Po zapisima i podacima tadašnjim, zna se da je otvorena trivijalna škola 1761. godine u kojoj se pored zvaničnog nemačkog, učio i narodni srpski jezik. Karakter nemačke trivijalne škole se gubi. Osnovna škola postaje čisto narodna dpkola. a nastava se odvija na srpskom jeziku.
Selo Ugrinovci nalazeći se u prostranoj sremskoj ravnici bilo je izloženo i stalno ugroženo od podzemnih voda i proletnjih poplava i tek 1910. godine prokopan je prvi kanal, a tek kasne 1931. godine završeno je sa odvodnjavanjem i melioracijom zemljišta.
Od tada meštani počinju da se bave sa intenzivnom poljoprivredom, kao i stočarstvom. Do tada poljoprivredne parcele su se obrađivale i sejalo se na nepoplavljenom zemljištu, a (Pretežno su se bavili lovom i ribolovom kao i stočarstvom gde je zemljište dozvoljavalo i gde je bilo ispaše za stoku.
Isušivanjem podvodnog tla, meštani su se počeli naglo baviti zemljoradnjom, tako da je i stočarstvo uzelo velikog maha, i pored toga što su se velike parcele nalazile u rukama pojedinih bogataša koji nisu bili u samome selu, već pojedini meštani sela polako počinju da jačaju svoj zemljišni i stočni fond, te postoje podaci da se velike parcele obradivog zemljišta nalaze u rukama pojedinih meštana sela, te na taj način mešatni pariraju velikim zemljoposednicima i polako počinju da ih potiskuju.
Sam ugrinovački atar danas zahvata površinu od preko 6.000 hektara, od čega na privatni sektor dolazi 2.100 hektara, dok velika poljoprivredna dobra PK »Beograd«, »Napredak« iz Stare Pazove, »Budućnost« iz Dobanovaca i »Galovica« iz Zemuna poseduju preko 4.000 hektara plodne ugrinovačke zemlje.
Potesi: Popadijin salaš, Busije, Sakule, Kik, Leje, Greda, Mali kut, Grmovac, Bacine, Katanska bara, Selište, Kovačeva bara, Pejino brdo, Sviganj, Usina bara, Endža, Na direku, Utrina, Livade, Občište, Orolija (bara), Vaganjac, Krvajica, Rankova bara, Plavšića bara, Ladovača, Rogozna (mlaka), Bačića bara.
Po građi Dušana J Popovića
Ugrinovci — 1713. zabeleženi su kao naseljeni. Kasnije su opusteli te su ponovo naseljeni sredinom 18 veka. 1756. su znatno naselje sa 80 domova. 1766. imali su 110, a 1774. 135 domova. 1791. imali su 133 doma sa 1359 duša. 1810. imali su 142 doma, 1808. 1305 duša.
Vrh strane
